Podpis elektroniczny

Na przykładzie szyfru RSA oraz dowolnej funkcji hashującej.

Tworzenie podpisu elektronicznego:

Generacja kluczy: Użytkownik, który chce tworzyć podpis, musi wygenerować parę kluczy RSA: klucz prywatny (używany do podpisywania) i klucz publiczny (używany do weryfikacji podpisu). Klucz prywatny jest tajny i musi być chroniony. Klucz publiczny może być dystrybuowany otwarcie.
Hashowanie wiadomości: Pierwszym krokiem jest wygenerowanie skrótu (hashu) przekazywanej wiadomości. Używa się do tego funkcji skrótu, takich jak SHA-256, która przekształca wiadomość każdej długości w krótki, stały ciąg bajtów.
Szyfrowanie skrótu: Otrzymany skrót wiadomości jest następnie szyfrowany za pomocą klucza prywatnego nadawcy. W kontekście RSA, szyfrowanie skrótu za pomocą klucza prywatnego tworzy podpis elektroniczny.
Dołączenie podpisu do wiadomości: Podpisany skrót jest dołączany do wiadomości lub przesyłany oddzielnie w zależności od implementacji systemu.

Otrzymanie wiadomości i podpisu: Odbiorca otrzymuje wiadomość razem z podpisem. Odbiorca musi mieć dostęp do klucza publicznego nadawcy, który może być rozpowszechniony przez serwis certyfikatów cyfrowych lub w inny zaufany sposób.
Hashowanie otrzymanej wiadomości: Odbiorca generuje skrót otrzymanej wiadomości za pomocą tej samej funkcji haszującej, której użył nadawca.
Deszyfrowanie podpisu: Odbiorca używa klucza publicznego nadawcy do deszyfrowania podpisu, co powinno zwrócić skrót wiadomości, jeśli podpis jest prawidłowy.
Porównanie skrótów: Odbiorca porównuje skrót wyliczony z wiadomości z tym uzyskanym po deszyfrowaniu podpisu. Jeżeli skróty są identyczne, oznacza to, że wiadomość nie została zmieniona w trakcie transmisji i że została podpisana kluczem prywatnym nadawcy, co autentycznego pochodzenia.